Hoezo Eigen Schuld...?
Column Brabants Dagblad, november 2003
Zomaar een artikel op een doordeweekse dag in oktober in de krant. Uit een enquête bij de detailhandel in de grote steden zou zijn gebleken dat personeel, u leest het goed, eigen personeel, goed is voor 60 procent van de winkeldiefstallen! In meer dan een kwart van de gevallen zouden de winkels zelfs meermalen bestolen worden door die werknemers. En het laatste is natuurlijk logisch als een medewerker vaststelt dat de eerste diefstal soepeltjes en risicoloos verloopt. Maar, ook is het cijfer véél te laag; u denkt toch niet dat 75 procent van de fraudeurs zomaar de eerste keer betrapt wordt?!
Daags daarna lees ik een artikel, ook weer in de krant, waarin wordt gemeld dat een winkeldief van wat oudere leeftijd, na vele vele diefstallen, nu voor het gerecht zou worden gebracht. De letterlijke tekst in de krant was: ‘Winkeldief laat zich voor 112de keer pakken’.
In eerste instantie ziet u misschien het verband niet tussen bovengenoemde twee situaties. Per slot zijn externe daders heel wat anders dan eigen volk. Wat ik echter als rode draad zie, als vakman met meer dan 30 jaar fraude-ervaring, is het gegeven dat in geen van beide gevallen tijdig en afdoende is ingegrepen. Bij de winkeldief niet, omdat Justitie kennelijk pas na 112 keer meent er aan toe te zijn, iemand voor de rechter te brengen. Als u en ik dat overigens zouden presteren waren we allang aan de dijk gezet.
Ik draag daarom diegene die de eerste 111 door de vingers heeft gezien, bij deze voor, voor oneervol ontslag!
Maar dat ondernemers, keer op keer, elkaars ‘vuilnis’ overnemen, zonder zich te realiseren dat ze daardoor het fraudetraject - diefstal door eigen personeel - in stand houden, is ook niet slim. Daarbij wordt u ook nog eens niet geholpen door de privacy wetgeving, die veroorzaakt dat daders beschermd moeten worden voor de gevolgen van hun eigen, doelbewust gekozen, daden.
Zouden we nou besluiten de zaak frontaal aan te pakken; dan zouden we per branche, of landelijk, of in welke vorm dan ook, een bestand aanleggen waarin fraudeurs, net als bij het BKR in Tiel, een goede plek vinden.
Dan zou Justitie winkeldiefstallen meteen afstraffen, lik-op-stuk, en dan zou u als ondernemer voortaan besluiten om geen ongescreend personeel meer aan te nemen. Omdat dat alledrie voorlopig niet staat te gebeuren, ben ik nog wel even in zaken.
Door Gerd Hoffmann
Zomaar een artikel op een doordeweekse dag in oktober in de krant. Uit een enquête bij de detailhandel in de grote steden zou zijn gebleken dat personeel, u leest het goed, eigen personeel, goed is voor 60 procent van de winkeldiefstallen! In meer dan een kwart van de gevallen zouden de winkels zelfs meermalen bestolen worden door die werknemers. En het laatste is natuurlijk logisch als een medewerker vaststelt dat de eerste diefstal soepeltjes en risicoloos verloopt. Maar, ook is het cijfer véél te laag; u denkt toch niet dat 75 procent van de fraudeurs zomaar de eerste keer betrapt wordt?!
Daags daarna lees ik een artikel, ook weer in de krant, waarin wordt gemeld dat een winkeldief van wat oudere leeftijd, na vele vele diefstallen, nu voor het gerecht zou worden gebracht. De letterlijke tekst in de krant was: ‘Winkeldief laat zich voor 112de keer pakken’.
In eerste instantie ziet u misschien het verband niet tussen bovengenoemde twee situaties. Per slot zijn externe daders heel wat anders dan eigen volk. Wat ik echter als rode draad zie, als vakman met meer dan 30 jaar fraude-ervaring, is het gegeven dat in geen van beide gevallen tijdig en afdoende is ingegrepen. Bij de winkeldief niet, omdat Justitie kennelijk pas na 112 keer meent er aan toe te zijn, iemand voor de rechter te brengen. Als u en ik dat overigens zouden presteren waren we allang aan de dijk gezet.
Ik draag daarom diegene die de eerste 111 door de vingers heeft gezien, bij deze voor, voor oneervol ontslag!
Maar dat ondernemers, keer op keer, elkaars ‘vuilnis’ overnemen, zonder zich te realiseren dat ze daardoor het fraudetraject - diefstal door eigen personeel - in stand houden, is ook niet slim. Daarbij wordt u ook nog eens niet geholpen door de privacy wetgeving, die veroorzaakt dat daders beschermd moeten worden voor de gevolgen van hun eigen, doelbewust gekozen, daden.
Zouden we nou besluiten de zaak frontaal aan te pakken; dan zouden we per branche, of landelijk, of in welke vorm dan ook, een bestand aanleggen waarin fraudeurs, net als bij het BKR in Tiel, een goede plek vinden.
Dan zou Justitie winkeldiefstallen meteen afstraffen, lik-op-stuk, en dan zou u als ondernemer voortaan besluiten om geen ongescreend personeel meer aan te nemen. Omdat dat alledrie voorlopig niet staat te gebeuren, ben ik nog wel even in zaken.
Door Gerd Hoffmann
Meer informatie
