Hoezo in beeld...?
Column Brabants Dagblad
Recent is door de Eerste Kamer nieuwe wetgeving goedgekeurd die onder meer toeziet op het gebruik van verborgen camera’s. In principe is het gebruik daarvan toegestaan, als de werkgever maar vóóraf duidelijk heeft gemaakt aan alle werknemers dat men zich in voorkomende gevallen het recht voorbehoudt deze camera’s in te zetten.
Die inzet is natuurlijk aan voorwaarden gebonden: het mag niet zomaar – dat is logisch - en ook niet gedurende een onbeperkte periode – en dat is ook logisch.
Het mag wel degelijk als er sprake is van duidelijke vermoedens of aanwijzingen dat men het niet zo nauw neemt met enig geld of goed van de organisatie.
De nieuwe wet is mede beïnvloed door een van onze recherche-onderzoeken, waarbij een verkoopster bezwaar maakte tegen camera-gebruik als onderzoeksmethode. Deze zaak werd vervolgens tot de Hoge Raad uitgevochten. Dat daders brutaal zijn, bleek ook al uit de Statistieken van Hoffmann over 2002: de bewuste verkoopster maakte doodleuk aanspraak op de grondwet, met name artikel 10, waarin eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer is verankerd. Nou, daar had de advocaat-generaal van de Hoge Raad destijds al een hele duidelijke mening over. En díe ligt, samen met de bevestigende uitspraak van de Hoge Raad, ten grondslag aan de nieuwe wetgeving. Genoemde advocaat-generaal heeft het destijds zo prachtig geformuleerd dat ik het u niet wil onthouden. Het volgende viel te lezen:
Het betoog dat L ingang wil doen vinden oefent al aanstonds weinig aantrekkingskracht uit. Personen die zich in het verborgene schuldig maken aan vermogensrechtelijke delicten doen dat, als gezegd, met de bedoeling dat hun daden niet worden ontdekt. Ze zullen het veelal zo aanleggen dat hun misdragingen ook niet op eenvoudige wijze aan het licht kúnnen komen. Het honoreren van het verweer van L komt er daarom per saldo op neer dat de weg wordt vrijgemaakt voor daden die achterwege behoren te blijven.
Deze gedachtengang zou vaker gehanteerd moeten worden. In de praktijk blijkt dat de huidige privacy-wetgeving regelmatig daders de hand boven het hoofd houdt, maar tegelijkertijd geen enkele rekening houdt met de slachtoffers van datzelfde misdadig gedrag. Een mooi recent voorbeeld betrof Bulgaarse criminelen; hen kon geen strobreed in de weg worden gelegd, omdat op de een of andere manier hun gegevens niet genoteerd en/of doorgegeven mogen worden aan nota bene hun eigen land. De Bulgaarse autoriteiten kunnen er daardoor niet voor zorgen dat paspoorten worden ingetrokken. Hierdoor komen de criminelen met kerende post weer terug naar Nederland, nadat ze juist met veel moeite opgespoord, opgepakt en uitgezet zijn. Lekker voor onze maatschappij, die wetgeving!
Voor u, ondernemer of manager, zou moeten gelden dat u te allen tijde interne fraudes kunt oplossen, daarbij ongehinderd door wetgeving die alleen de dader helpt. Zeker als die wetgeving in de kern dan wel goed bedoeld is, maar in de praktijk een stupide uitwerking blijkt te hebben.
P.s. genoemde Statistieken vindt u op www.fraude.nl.
Door Gerd Hoffmann
Meer informatie
